Historie nie do konca zmyslone                     Emi          21  11 V   
 Patrzylam ze wzgorza na miasto. Nie lubilam nocowac w ludzkich osadach, ale
teraz za wszelka cene chcialam sie choc na chwile wysuszyc. I jaks cieply
posilek. Zycie na krawedzi uczy cieszyc sie z takich tylko pozornie nic nie
znaczacych szczegolow.
 Wiatr szarpie plaszczem, jak zaglem, nurkuje we wlosach. Polplynne powietrze
nie wiadomo kiedy przechodzi w rowna, jak stol powierzchnie pobliskiej
sadzawki. Zagrzmialo, jakby ktos ciezkim wozem przejechal po niebianskich
wybojach. Ksiezyc dzielnie walczy z chmurami lecz nie on bedzie tej nocy panem
przestworzy. W blasku gromow zjechalam ku miastu.

- Twe imie?!
 Postac na koniu nawet nie drgnela.
- Gluchy?! Odpowiadac, kiedy pytam!
 Elfka wolno podniosla glowe jednoczesnie odrzucajac kaptur na plecy. Straznik
przygladal sie przez chwile teczowemu spojrzeniu, twarzy bez wyrazu i wlosom
pozlepianym wszechobecna woda. Otrzasnal sie - przepuscic, a ty sie pospiesz.
Alez parszywa pogoda. Ze tez zawsze nas w taka postawia.
 Przez chwile echo nioslo stuk kopyt po bruku, po czym zginal w jednostajnym,
cichym szumie.

                                                              Enpi