Powrot                                             Srebrna      41  10 V   
Dzis fala o burte uderza lagodna,
Do domu powraca kompania.
Gdzies w gorach kolysze sie mewa swobodnie,
Zmierzch wolno sie kladzie na skalach...

W czekaniu na powrot zamarly juz Wyspy,
Krzatania ucichly odglosy,
Sluzacy osadza pochodnie w uchwycie,
Nad portem, na Schodach - tlum osob.

Jak okiem jastrzebia wypatrzec chca, musza!
Czy wraca ich maz, druh, kochanek?
Czy w szczesciu wnet za nim na Zamek, het, pojda?
...Trwac bedzie dzis uczta po ranek...

Port czeka, tysiacem pochodni rozswietlon,
Az wroca zmeczeni, lecz w chwale.
Wszak nie ma zwatpienia - ci zawsze zwyciescy,
Co Skellige chowaja ich skaly.

Lecz oto przybija juz don pierwszy drakkar
I kobiet szloch slychac na brzegu
Wysiedli, komandant na czele, a oni
Tuz za nim, w nierownym szeregu

Powoli na schody wstepuja, z powaga
Witaja ten tlum, co sie zebral,
I ida, Jarlowi czesc oddac, lecz zawsze
Najwiekszy wsrod nich ich prowadzi.

On pierwszy przed Jarlem sie skloni, zda raport,
Przypomni o tych, co nie wroca.
Gdy lupem pochwala sie statkow dowodcy,
Wraz w sali na uczcie zasieda.

I juz wspominaja swe czyny, odwage,
I piwa juz leja sie rzeki...
Lecz konczyc juz bede ballade, bo wina
Mi leja... czas spoczac truwerce.

Srebrna, Truwerka z Oxenfurtu