Przepisy Zakonne dotyczace stosunku Zakonu do przedstawicieli przeroznych
ras, Stary Swiat Zamieszkujacych.

	Z istoty boskosci Sigmara i powolania, Zakon dla ludzi glownie
przeznaczony jest. Imperium wszak ludzkim jest krolestwem, a strzezenie jego
wlasnie zadaniem Rycerzy jest. Przeto ludzie wiekszosc czlonkow Zakonu
stanowic powinni, i wladze w nim sprawowac. Jedno stanowisko w Wielkiej
Radzie, prawa w Zakonie stanowiacej zawsze czlowiek zajmowac powinien.
	Jednak z uwagi na zycie Sigmara, i wielka pomoc jaka od
krasnoludzkich wladcow otrzymal, plemie to do szczegolnie uprzywilejowanych
nalezy. Krasnoludzcy wojownicy stale miejsce w Zakonie zapewnione maja, o
ile oczywiscie sprawie obrony jednosci i wolnosci Imperium poswiecic sie
postanowia, i w boskosc osoby Sigmara bez zastrzezen uwierza. Krasnoludy
przeto rowniez gwarancje jednego miejsca w Kapitule posiadaja, a mlodzi
chetni bracimi zakonnymi zostac zadnych przeszkod nie doznaja.
	Elfy, starozytna rasa przez Zakon powazana jest, jednak z racji na
szczegolny, ogolny dla wszystkich jej przedstawicieli stosunek do idei
Imperium, elfy niezbyt czesto bracmi zakonnymi zostaja. Dzieje sie tak z
powodu ich umilowania lasow, otwartych przestrzeni i wolnosci, podczas gdy w
Zakonie na zimne mury, zbroje rycerskie i dyscypline skazani sa. Jednakze,
jesli elf jakis szczegolnym ku kultowi Sigmara entuzjazmem zapala, i czynami
swoimi wiernosc Imperium udowodni, wspolnymi glosami wszytskich czlonkow
Rady do zakonu przyjet byc moze.
	Podobnie haflingi, choc postura ich mizerna na niezdatnosc do stanu
rycerskiego wskazuje, jesli szczegolnymi zaslugami i wiernoscia Imperium
zasluza, do zakonu przyjete byc moga.
	Rasy te dwie jedynie nizsze stanowiska piastowac winny, do Wielkiej
Rady wstepu nie majac.
	Zadne rasy zle, lub cywilizacjinie uznajace, jak ogry, orki, gobliny
do Zakonu przyjete byc oczywiscie nie moga.