Z otchlani niezwyklego, glebokiego snu budza cie powoli
twoje zmysly, przekazujac ci doznania ktorych nie jestes w stanie
zrozumiec. Jakby wydobywajac sie z czarnej przepasci,
powoli dochodzisz do siebie. Otwierasz oczy... Nad toba rozciaga
sie jasne, lazurowe niebo. Uspokajasz sie na chwile.

Nagle dociera do ciebie, co wyrwalo cie z letargu.
Co wypelnia ci nozdrza, drazniac zmysly. Won zakrzeplej
krwi. Won starych ran. Won smierci.

Z okrzykiem przerazenia zrywasz sie, ogladajac
sie dookola siebie.

Otacza cie pole bitwy, jakiego w swoim zyciu
nie widziales. Stratowana ziemia pod twoimi nogami jest
czarna od krwi. Wokol ciebie w blocie leza martwi, wsrod
polamanych pancerzy, strzaskanych ostrzy, i porzuconych
lanc. Podnosisz wzrok, i widzisz rozciagajace sie po 
horyzont pole masakry. Chmury much gromadza sie wokol
ran i oczu lezacych...

Zbiera ci sie na mdlosci.

Zapach smierci nasila sie. Machasz reke, przeganiajac
glosne, naparczywe muchy.

"Gdzie ja jestem...?" szepczesz, bojac sie naruszyc calun
smierci otaczajacy cie.

Odpowiada ci natarczywe brzeczenie much.

Rozgladajac sie, powoli ruszasz przed siebie, 
omijajac zabitych, odwracajac wzrok od okropnosci
otaczajacych cie z kazdej strony...

"Pomoz..." cichy szept rozlega sie, przysiaglbys, znikad.
Odwracasz sie, zmuszajac wzrok do odnalezienia...

... kobiety, opartej o scierwo zwierzecia, ktore mogloby
byc koniem, gdyby nie pokryta zielonymi luskami skora...
Przelykasz sline, podchodzac blizej i przygladajac sie
rannej. Spod burzy jasnych, platynowych wrecz wlosow
splamionych i skoltunionych zakrzepla krwia wpatruja
sie w ciebie szmaragdowe oczy, pelne bolu i na nowo
rozbudzonej nadzieji...
"Pomoz... mi." znowu ten szept, pelen rozpaczy i blagania.
Podchodzisz blizej, i w tej samej chwili zauwazasz czarna
plame zakrzeplej krwi na boku kobiety... spod rozdartej
szaty wystaje zlamany drzewiec wloczni. Jej drugi koniec,
z grotem, opiera sie o ziemie, wystajac z plecow tuz
ponizej... dwoch dlugopiorych skrzydel, wyrastajacych
z plecow kobiety. Jedno z nich jest zlozone, drugie,
rozrzucone w bok, ukazuje wylamane piora i zakrwawiony puch.

Przygryzasz warge, niepewny co powiedziec.

Jakby czytajac w twoich myslach, kobieta... nie,
aniol, dotyka koniuszkami palcow ulomka wloczni tkwiacego
w jej boku, i cicho jeczy. W jej oczach widzisz
rezygnacje...

Przyklekasz przy niej, pewien, ze cokolwiek zrobisz tylko
zwiekszy jej cierpienie.

Aniol unosi glowe, patrzac sie na ciebie jeszcze raz...
Po jej policzkach splywaja dwie krysztalowe lzy.

"Nie ma juz... nieba..." szepce do ciebie,
"Nie ma... juz..." drzenie przebiega przez zlozone
skrzydlo. Szmaragdowe oczy rozszerzaja sie, by
po chwili zgasnac na zawsze.

Nagle nachodzi cie niewytlumaczalna ochota, aby
wyc z zalu. Gniew zalewa cie niczym fala lawy niszczacej
wszystko na swojej drodze... Czujesz jak cos, niczym
reka ciemnosci, podnosi cie, i ciska w pustke.

(trans postaci do lokacji startowej)