Historia Imperium
tom 3. Odrodzenie

	W 2302 sily Chaosu ruszyly do ataku, zagarniajac Norske i Polnocne 
stepy. Pomiedzy ludzmi zaczely krazyc straszliwe mutacje, a w lasach kryli 
sie Wojownicy Chaosu i zwierzoludzie. Koniec wydawal sie nieuchronny.
	Jednak wtedy do Nuln przybyl pewien szlachcic ze znakiem dwoch komet 
na tarczy. Znany byl on jako Magnus Pobozny i wzywal ludnosc Imperium do 
boju z silami ciemnosci. Przy pomocy swego brata Gunthara, wyznawcy Ulryka 
udalo mu sie pogodzic wyznawcow Boga Wojny i czcicieli Sigmara. W sojuszu 
z Carem Kisleva na czele polaczonych sil wszystkich prowincji ruszyl do boju.
	Polaczone wojska ludzi rozbily sily ciemnosci. Zaraz po wojnie Magnus 
koronowany zostal na Imperatora przez Wielkiego Teogoniste. Przez 
szescdziesiat piec lat jego panowania udalo sie przywrocic wiele z dawnej 
chwaly Imperium i odbudowac zruinowane miasta. Jednak po jego bezpotomnej 
smierci Gunthar wystapil przeciwko Wielkiemu Teogoniscie, gloszac wyzszosc 
kultu Ulryka. Kult Sigmara posiadal juz w tym czasie trzy glosy w Radzie 
Elektorow, wiec przy pomocy Rycerzy Zakonnych przepedzono Gunthara do 
Middenheim. Korone uzyskala rodzina Leopolda Krieglitz.
	W tym czasie Burmistrz Marienburga oglosil secesje od Imperium. 
Cesarz Dieter IV, zwolennik Ulryka zostal przez Wielkiego Teogoniste 
posadzony o spisek z marienburgiem i na niezastapionych mieczach Rycerzy 
Zakonnych przegnany do Talabheim.
	Kolejny Cesarz Wilhelm Holswig-Schilestein przeniosl ponownie 
stolice do Altdorfu. Byl bardzo dobrym wladca, za jego panowania Imperium 
rozwinelo sie technologicznie i ekonomicznie.
	Obecnie laskawie nam panujacy Karl-Franz I jest bezposredni 
spadkobierca Wilhelma.